Μέσα στον βαθύ ύπνο μου, κάτι με ενοχλούσε. Ήταν ένας γνώριμος ήχος, κάτι μου θύμιζε, κάτι , κάτι, κάτι …. « Θεέ μου, το τηλέφωνο είναι» φώναξα και άνοιξα απότομα τα μάτια μου! Τα φωτεινά πράσινα γράμματα του ψηφιακού ρολογιού στο κομοδίνο μου έγραφαν 02:24 ! Πετάχτηκα από το κρεβάτι μου για να απαντήσω και ευχόμουν να είναι λάθος …
Έπιασα την ασύρματη συσκευή, πάτησα το κουμπί και είπα ένα κοφτό, γεμάτο αγωνία «Ναι»
Άκουσα την γνώριμη φωνή του «κολλητού» μου, να μου απαντάει διστακτικά
«Ο Γιάννης είμαι, συγγνώμη ρε φίλε για το ακατάλληλο της ώρας, αλλά δεν είμαι καλά …»
Ανάσανα με ανακούφιση και προσπάθησα να διώξω την ένταση από την φωνή μου
«τι σου συμβαίνει ;» ρώτησα με όσο περισσότερο ενδιαφέρον μπορούσα να δείξω εκείνη την στιγμή …
«με πνίγει η μοναξιά, νιώθω σαν να πεθαίνω, δεν ξέρω τι να κάνω» απάντησε εκείνος με φωνή που έδειχνε άνθρωπο που έχει καταρρεύσει !
Παρότι νύσταζα πολύ, δεν είχα κανένα περιθώριο επιλογής .
Επέστρεψα στο κρεβάτι μου, ξάπλωσα και άνοιξα την ανοιχτή ακρόαση.
«Πες τα μου όλα από την αρχή, για να καταλάβω τι συμβαίνει» τον προέτρεψα ευγενικά …
Άρχισε να μου λέει, ευτυχώς χωρίς πολλές λεπτομέρειες, για την τελευταία του σύντομη σχέση με την Λίνα, που του ζήτησε να τα «χαλάσουν», πριν από δύο ημέρες. Από τα λεγόμενα του κατάλαβα ότι η Έλενα, δεν ήταν η σύντροφος, αλλά η συντροφιά του …
Και τώρα ένιωθε μόνος και εγκαταλελειμμένος, ανήμπορος , δυστυχισμένος !
«πρέπει να γνωρίσω κάποια επειγόντως» ψιθύρισε, και πριν προλάβω να απαντήσω συμπλήρωσε
«… έστω κάποια πρώην μου»
Σκέφτηκα για λίγα δευτερόλεπτα και μετά τον ρώτησα
«Γιάννη, να σου πω μια ιστορία ; για τον Γιάννη και το θεριό, έχεις ακούσει που λένε, φοβάται ο Γιάννης το θεριό και το θεριό τον Γιάννη;»
«έχει σχέση με αυτό που νιώθω ;»
Χωρίς να του απαντήσω, άρχισα την ιστορία που είχα στο μυαλό μου :
Μια φορά και έναν καιρό ζούσε ένας ψηλός, δυνατός και πολύ καλός άντρας που λεγόταν Γιάννης. Ο Γιάννης ήταν ένας πραγματικός μαχητής της ζωής, που παρότι η ζωή δεν του τα είχε φέρει εύκολα, είχε καταφέρει να νικήσει στις περισσότερες μάχες της ζωής του. Έμαθε να αγωνίζεται για τις αξίες που πίστευε και για τους ανθρώπους που αγαπούσε.
Κάποτε γνώρισε και ερωτεύτηκε την Μαρία με την οποία δημιούργησε οικογένεια και απέκτησαν δύο παιδιά. Η οικογένεια ήταν το Α και το Ω της ζωής του. Φίλους δεν είχε πολλούς, αλλά δεν τον πείραζε αφού είχε την Μαρία του.
Ήταν βέβαιος ότι ο δικός του γάμος θα κρατούσε για πάντα.
Τα πράγματα όμως αλλάζουν και ο κύκλος της σχέσης τους για την Μαρία έκλεισε …
Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, ο Γιάννης βρέθηκε μόνος, για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια.
Στην αρχή νόμιζε ότι έβλεπε εφιάλτη που θα τελείωνε μόλις ξυπνούσε.
Σύντομα συνειδητοποίησε ότι η πραγματικότητά του είχε αλλάξει οριστικά.
Για πρώτη φορά στην ζωή του ένιωθε φόβο, ανασφάλεια, αγωνία και αβεβαιότητα για το μέλλον … Έκλεισε τα μάτια και παρακάλεσε τον Θεό να τον βοηθήσει.
Όταν άνοιξε τα μάτια του, είδε ότι βρισκόταν σε έναν χωματόδρομο που στις άκρες του υπήρχαν μικρά σπίτια, δέντρα και πυκνή βλάστηση παντού.
Εκεί που αναρωτιόταν πού να βρίσκεται, άκουσε πίσω του έναν θόρυβο που έμοιαζε σαν μεγάλο ζώο που τρέχει.
Έντρομος γύρισε να κοιτάξει προς τα πίσω και είδε έναν κατάμαυρο λύκο, ένα θεριό να τρέχει καταπάνω του.
Άρχισε και εκείνος να τρέχει όσο γρηγορότερα μπορούσε, αλλά το θεριό ήταν πιο γρήγορο….
Κοίταξε στα αριστερά του και είδε την ανοιχτή πόρτα σε ένα σπιτάκι.
Χωρίς δεύτερη σκέψη, έτρεξε και χώθηκε μέσα στο σπίτι, κλείνοντας καλά την πόρτα πίσω του.
Είχε σωθεί και ένιωσε τυχερός και ευλογημένος. Ψιθύρισε «δόξα τω Θεώ» και τότε ήταν που εμφανίστηκε η γυναίκα που κατοικούσε στο σπίτι. Το όνομα της ήταν Γεωργία.
Η Γεωργία του είπε για το θεριό που τον κυνήγησε και τον προειδοποίησε ότι δεν είχε φύγει. Τον περίμενε να ξεμυτίσει ! Μόνο κοντά της θα ήταν ασφαλής ! Το όνομα του θεριού ήταν Μοναξιά !!!
Ο Γιάννης έμεινε στο σπίτι της Γεωργίας μερικές εβδομάδες. Ούτε και εκείνος ήξερε πώς άντεξε με αυτήν την γυναίκα. Τις τελευταίες ημέρες παρατηρούσε διαρκώς τον δρόμο, από τα παράθυρα του σπιτιού και δεν είχε δει πουθενά την Μοναξιά.
Ευχαρίστησε την Γεωργία για την φιλοξενία και βγήκε έξω στον δρόμο …
Δεν πρόλαβε να προχωρήσει περισσότερο από 50 μέτρα, όταν άκουσε αυτόν τον τρομακτικό θόρυβο που τον προειδοποιούσε για τον κίνδυνο ! Δεν γύρισε καν για να δει το θεριό γιατί θα έχανε πολύτιμο χρόνο. Άρχισε να τρέχει με όλη του τη δύναμη. Ο φόβος πλημμύρισε με κορτιζόλη τις φλέβες του.
Όταν είδε την μισάνοιχτη πόρτα σε εκείνο το λευκό σπίτι, πέταξε κυριολεκτικά προς το μέρος της …
Για άλλη μία φορά είχε σταθεί τυχερός και ευλογημένος!
Στο σπίτι κατοικούσε μια γυναίκα που λεγόταν Κάτια.
Στο σπίτι της Κάτιας, δεν άντεξε περισσότερο από δύο εβδομάδες …
Πετάχτηκε στον δρόμο και άρχισε να τρέχει, γιατί ήξερε ότι η Μοναξιά παραμονεύει !!!
Σε αυτόν το δρόμο υπήρχαν, ευτυχώς, πολλές μισάνοιχτες πόρτες. Έτσι, ο Γιάννης, κατέφυγε στο σπίτι της Ιωάννας, της Παναγιώτας, της Φωτεινής και πολλές άλλες που δεν θυμάμαι τα ονόματά τους. Ούτε για τον Γιάννη είχε σημασία το όνομά τους, γιατί δεν τις επέλεξε, δεν είχαν συμβατότητα μαζί του. Ήταν απλά το καταφύγιο του από το θεριό, την Μοναξιά !
Όταν το συνειδητοποίησε ο Γιάννης, ντράπηκε για τον εαυτό του. Κοίταξε τριγύρω του, είδε το τσεκούρι δίπλα στο τζάκι και τα μάτια του άστραψαν !!! Είχε πάρει την απόφαση του…
Βγήκε από το σπίτι με αργά αποφασιστικά βήματα και στάθηκε στη μέση του δρόμου κρατώντας το τσεκούρι με το δεξί χέρι.
Μόλις τον είδε η Μοναξιά, όρμησε καταπάνω του. Εκείνος την παρατηρούσε με το σκληρό βλέμμα του πολεμιστή που ετοιμάζεται για την μάχη. Έμεινε σταθερός, ακίνητος στην θέση του.
Η Μοναξιά, παραξενεύτηκε που ο Γιάννης, παρέμεινε στην θέση του. Τον είδε να πιάνει το τσεκούρι με τα δύο χέρια, έτοιμος να χτυπήσει ! Σταμάτησε απότομα, λίγα μέτρα μπροστά του και γρύλισε απειλητικά.
Ο Γιάννης ούρλιαξε «έλα λοιπόν , ή εσύ ή εγώ…»
Γρύλισε και ξαναγρύλισε η Μοναξιά, δείχνοντας τα κοφτερά της δόντια, αλλά δεν τόλμησε να πλησιάσει γιατί αντιλαμβανόταν τον κίνδυνο για την ζωή της !
Φοβόταν ο Γιάννης το θεριό, αλλά ήταν αποφασισμένος… Το θεριό το είχε αντιληφθεί και τον φοβόταν εξίσου !
Έμειναν για περισσότερο από 15 λεπτά, ο ένας απέναντι στον άλλο. Ξαφνικά , η Μοναξιά, γύρισε προς τα πίσω, υποχώρησε μερικά βήματα και έκανε μεταβολή. Ο Γιάννης παρέμενε στην θέση του ακλόνητος. Η Μοναξιά, υποχώρησε γρυλίζοντας, κι άλλο, κι άλλο, ώσπου εξαφανίστηκε ….
Ο πολεμιστής ήξερε ότι η Μοναξιά τον παρακολουθεί από μακριά. Όταν θα τον έβλεπε άοπλο, να τρέχει, θα τον κυνηγούσε ξανά, και αυτή τη φορά θα ήταν δικός της …
Πήρε μια βαθιά ανάσα , έκανε μεταβολή και άρχισε να περπατάει αργά στον δρόμο. Για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό, δεν φοβόταν, δεν βιαζόταν, απολάμβανε την διαδρομή.
Ο αέρας που εισέπνεε τώρα, μύριζε ελευθερία και χαρά. Δεν έψαχνε πλέον καταφύγιο, δεν αναζητούσε μισάνοιχτες πόρτες, μπορούσε να επιλέξει αυτό που ήθελε ….
«Κατάλαβες την ιστορία ή σε πήρε ο ύπνος» ρώτησα τον φίλο μου
«Σε ευχαριστώ πολύ, νιώθω σαν να ήμουν εγώ ο πρωταγωνιστής της ιστορίας» είπε ο Γιάννης, φανερά συγκινημένος.
«Μα, εσύ ήσουν ο πρωταγωνιστής Γιάννη μου! Ήταν μία προφητική ιστορία για την μάχη που ετοιμάζεσαι να δώσεις …» του είπα με σιγουριά
Τον άκουσα να κλαίει και μετά από λίγο μου είπε
«Σε αφήνω τώρα για να προετοιμαστώ για την μάχη, σου υπόσχομαι ότι θα την κερδίσω …»
Έκλεισα το τηλέφωνο και μετά έκλεισα τα μάτια μου. Ήθελα να κοιμηθώ και να ονειρευτώ ιστορίες για όλους όσους νοιάζομαι !
Καληνύχτα
Χάρης Στεφάνου
YourLifeCoach
#sxeseis #dating #love #relationship #coaching #xorismos #sexcoach #lifecoach #sex #interaction #wellbeing #γυναίκες #άντρες #σχέσεις #χωρισμός #αγάπη #γνωριμίες #σύντροφος #πρώτο_ραντεβού #έρωτας #εξέλιξη #επιτυχία #χρήματα #ασφάλεια #χαρά #mating #επικοινωνία #inspiration #motivation